Jan Rybowicz "Coś"

Przychodzi miłość
i zachodzisz w głowę:
jak mogłeś dawniej
nie wierzyć w jej istnienie?

Przychodzi wiara
i stajesz osłupiały.
Jakie to proste:
po prostu wierzyć, wierzyć!

Przychodzi śmierć,
i jest taka zwyczajna, prosta.
Uśmiechasz się lekko:
jak mogłem się jej bać kiedyś?

Jest także nadzieja.
Ona jest zawsze.
Najbardziej wtedy,
gdy wydaje ci się, że odeszła na zawsze.

Jest jeszcze Coś,
nieuchwytne, niepoznawalne, niewidoczne.
Nie ma Tego,
więc jest!



"Krótka rozprawa o człowieku" J.Rybowicz



Człowiek jest istotą myślącą,
ale niezmiernie rzadko stara się to udowodnić.

Człowiek żyjąc, zużywa się.
co zwykle napawa go początkowo ogromnym przerażeniem.

Człowiek ma niezniszczalną duszę,
która pomaga mu jako tako przebrnąć przez życie.

Człowiek dzieli się na kobietę i mężczyznę.
Kobieta plus mężczyzna równa się dziecko.

Mówi się: człowiek, a myśli się: ludzie,
Człowiek pojedynczy nie mógłby istnieć sam.

Ludzie rodzą się, mnożą i umierają.
Tak jest od dawna, nikt nie wie, po co i dlaczego?

Wszystko, co robi człowiek, zużyje się i zniknie,
ale gdyby nic nie robiono, byłoby jeszcze gorzej.

Człowiekowi czasami jest bardzo dobrze, a czasem źle.
Kiedy dobrze, to się śmieje, jak źle - to płacze.

Niekiedy człowiek wariuje i upodabnia się do zwierząt.
Tylko je i ś pi, i nie chce o niczym wiedzieć

Nad ludźmi jest Bóg, który ich pociesza i karze.
Tylko w Bogu nadzieja, mówią ludzie, to ich uspokaja.

Gdyby nie Bóg, to nie byłoby po co żyć.
Bez Boga ludzie wymordowaliby się co do jednego.

Niektórzy ludzie twierdzą, że Boga nie ma.
To są takie przekorne, małe, zbuntowane dzieci.

Im człowiek starszy, tym mniej boi się wszystkiego.
Jego oczy mówią: - Jest mi już wszystko jedno!

Człowiek bardzo stary, zwykle mamrocze coś pod nosem.
Kiedyś podsłuchałem. - Róbcie ze mną, co chcecie! - mamrocze.




Więcej wierszy tutaj: [link]